67 hömuðust við að bjarga því sem bjargað varð. „Haldið ykkur fast, drengir mínir,“ heyrði ég pabba segja. Hann sætti lagi og kom sér til okkar. Við ríghéldum okkur allir þrír þegar galeiðan tók djúpa dýfu og fylgdumst með því hvernig skipsbáturinn slóst til og losnaði úr festingunum. Kaðlarnir slengdust í tvo menn, sem köstuðust fyrir borð. Hilf mir Herr Gott Hilf mir Herr Gott! hrópaði annar þeirra í loftinu. „Finnst honum þetta gott?“ spurði Þorgeir hissa, en pabbi útskýrði fyrir honum að gott þýddi guð á þýsku. Ribbaldarnir virtust skelfingu lostnir. Það næsta sem við sáum var að fjórir þeirra roguðust um rennblautt þilfarið með feitan hrút á milli sín. Einn þeirra mundaði bjúgsverðið meðan hinir héldu hrútnum föstum á þilfarinu, svo hoppaði hann upp og hjó hrútinn í tvennt. Síðan skiptu þeir liði og köstuðu hálfum hrúti út fyrir hvorn borðstokk. „Hvað í ósköpunum eru þeir að gera?“ spurði ég. „Þeir færa djöflinum fórnir,“ sagði pabbi alvarlegur. „Þeir halda víst að þeir geti blíðkað sjóinn.“ „Vonandi virkar það,“ sagði ég en pabbi Hvernig lýsir sögumaður storminum og ástandi skipsins? Hvernig ætluðu ribbaldarnir að blíðka sjóinn?
RkJQdWJsaXNoZXIy MjIxNzc=