Systa kúrði upp við handarkrikann á mömmu og virtist kunna vel við veltinginn en Jón litli lá þétt upp við brjóstið á henni. Sölmundur hennar Guddu hafði fengið að skríða inn í tjaldið. Hann lá skelkaður til fóta og ríghélt sér í pilsið hennar mömmu. Pabbi var ekki í tjaldinu en mig grunaði að hann væri uppi á þilfari. Hann hafði náð sambandi við nokkra ribbalda sem töluðu þýsku. Ég vissi að mamma var ekki hrifin af því, en hún kunni samt að meta það þegar þeir létu hann fá aukaskammt af grjónagraut grjónagraut handa henni. „Við skulum finna pabba,“ sagði ég við Þorgeir þar sem hann kúgaðist utan við tjaldið hjá Guddu. Hann kinkaði veiklulega kolli. Lætin í storminum fóru vaxandi þegar við nálguðumst efsta þilfarið. „Ég þori ekki út,“ stamaði Þorgeir og reyndi að anda að sér fersku lofti úr stiganum. Ég varð að viðurkenna að ég var dauðhræddur líka þó að ég væri vanari sjónum en hann. Ég hafði oft verið sendur í róður með vinnumönnunum heima. Við stóðum þétt saman og horfðum yfir þilfarið. Sjórinn var ægilegur og heljarstórar öldur gengu yfir skipið. Þilfarið var á floti og varningur og vistir um allt en ribbaldarnir 66
RkJQdWJsaXNoZXIy MjIxNzc=