65 8. KAFLI STORMURINN MIKLI Við Þorgeir vorum staddir saman á neðsta þilfari þegar skipið fór að velta. Það tók djúpar dýfur svo að fólk hentist veinandi til og frá. Það brakaði og brast í skipinu eins og það væri að liðast í sundur. Margir gubbuðu og það skvettist upp úr öllum koppum. Lyktin var slæm fyrir en nú var hún óbærileg. Ógleðin hvolfdist yfir mig. Þorgeir kastaði upp og ég rétt náði að víkja mér undan gusunni. „Ég verð að komast út,“ stundi hann. Við fikruðum okkur í átt að þröngum stiganum. Það var erfitt að halda jafnvægi en við komumst samt milli þilfara með því að sæta lagi og halda okkur fast. Ég fikraði mig að tjaldinu á milliþilfarinu. Gudda í Stakkagerði lá emjandi fyrir utan það og kúgaðist. „Er allt í lagi með ykkur?“ spurði ég þegar ég gægðist inn í tjaldið til mömmu. Hún leit upp og lagði fingur á varir til merkis um að hafa ekki hátt. Hún var náföl en litlu börnin voru merkilega vær. Orð til skoðunar: grjónagrautur Hilf mir Herr Gott byr Hvað er að gerast hérna?
RkJQdWJsaXNoZXIy MjIxNzc=