59 komast í gegnum þetta,“ dæsti hún. „Það eru mörg hundruð manns um borð í þessu skipi og helmingurinn grimmlyndir mannræningjar og morðingjar. Barnsfæðing á ekki að vera sýning og hvað þá fyrir svona illmenni.“ Hún sendi ribböldunum illt auga. Margrét hryllti sig. Það var eins og ribbaldarnir skildu hvað þeim fór í milli og nú sýndu þeir á sér allt aðra hlið en í landi. Nokkrir þeirra tóku sig til og útbjuggu tjald úr slitnum segldúk á milliþilfarinu. Við pabbi og Systa fengum að vera í tjaldinu með mömmu, sem bað Margréti að vera líka hjá sér. Það var þröngt um okkur en skjólið var kærkomið. Mamma bað Margréti hlýlega að segja frá því sem hafði komið fyrir Kirkjubæjarfólkið. Margrét varð döpur til augnanna. „Við náðum öll að flýja úr Kirkjubæ og fela okkur í Rauðhelli. Jón minn stýrði ferðinni. Hann bað okkur að halda kyrru fyrir og ekki gefa frá okkur nokkurt hljóð. Við hefðum örugglega sloppið ef karlfauskur karlfauskur sem var með okkur hefði ekki verið of þrjóskur til að gegna. Hann steig út fyrir hellinn til að svipast um og kom þannig upp um okkur. Þeir komu auga á hann og skutu hann og komu svo æðandi upp í hellinn til okkar. Þeim fannst
RkJQdWJsaXNoZXIy MjIxNzc=