58 sorgin óbærileg, því við vissum öll að enn var fólk þar inni, fólk sem ribböldunum hafði þótt einskis virði. En svo kom að því að þeim fannst nóg komið og þann 19. júlí rykktu þeir upp akkerum. Nokkrir ræningjar klifruðu fimlega upp í seglabúnaðinn og undu upp segl. Síðan var skotið af níu fallbyssum og skipin sigldu af stað í samfloti. Krabbinn rak lestina, minnstur en þó með fanga eins og hin skipin. Einhvern veginn hafði þeim tekist að koma honum á flot. Þegar við höfðum verið tvo daga á siglingu bættist í hópinn á galeiðunni þegar nokkrir fangar voru sendir á báti milli skipa. Mamma gladdist mjög þegar hún sá að á meðal þeirra var vinkona hennar, Margrét ekkja séra Jóns, og börnin þeirra tvö. Þær grétu báðar þegar þær hittust. Margrét reyndi að faðma mömmu en náði ekki utan um mittið á henni og þá hlógu þær báðar. Það var eins og létti yfir öllum við að heyra hláturinn, því enginn hafði brosað eða hlegið í marga daga. „Það er greinilega stutt í barnið,“ sagði Margrét. Mamma kinkaði kolli en nú var gleðin horfin úr svipnum. „Ég veit ekki hvernig ég á að
RkJQdWJsaXNoZXIy MjIxNzc=