57 „Við Sölmundur erum hér ein. Ég veit ekki hvort þeir náðu föður hans,“ hvíslaði hún og reyndi að láta drenginn ekki heyra. „Hvað varð um Margréti og börnin?“ spurði mamma. „Þau eru fangar eins og við en í öðru skipi,“ svaraði Gudda mæðulega. Börnin í Kirkjubæ voru nokkuð eldri en ég og hétu sömu nöfnum og foreldrarnir, Jón og Margrét. Ég vissi að Jón ætlaði að fara í Skálholtsskóla og verða prestur eins og ég. Okkur dreymdi báða um að taka við Landakirkju sem feður okkur sinntu nú saman. Ég þerraði augun. Nú var séra Jón dáinn, Landakirkja brunnin og við prestsefnin fangar. Mamma var miður sín og grét örlög frænda síns. Gudda grét eftir eiginmanni sínum og Sölmundur eftir pabba sínum. Þorgeir grét af söknuði eftir fjölskyldu sinni. Við grétum öll sem vorum fangar í þessu hræðilega skipi. Nú var enginn hlekkjaður eða bundinn, enda vonlaust að flýja, en samt vorum við ófær um að hreyfa okkur. Við stóðum á þilfarinu, hrygg og smeyk, og horfðum upp á árásina á Heimaey sem engan endi virtist ætla að taka. Þegar rjúka sást úr Dönskuhúsunum varð Egill segir að þau geti ekki hreyft sig. Getur þú ályktað um líðan fólksins út frá þessu?
RkJQdWJsaXNoZXIy MjIxNzc=