53 Hann saug upp í nefið. „Ég hef heyrt af fólki sem náði að forða sér upp til fjalla eða norður á Hérað. Ég vona að foreldrar mínir hafi komist undan.“ Hann dró djúpt andann. „Líklega mun ég aldrei vita hvort þau eru á lífi.“ „Hvað er langt síðan þetta gerðist?“ spurði ég, af því að mér datt ekkert annað í hug. Ég var ekki prestur sem kunni að hughreysta sorgmætt fólk, eins og pabbi. „Ég veit það ekki,“ svaraði Þorgeir hugsi. „Þeir náðu mér 6. júlí en ég lá lengi aleinn bundinn í fjörunni meðan þeir sóttu fleiri fanga. Ég sofnaði, svo að líklega var kominn nýr dagur þegar þeir reru með okkur út í skipið og stungu okkur í þessa dýflissu. Hér sést aldrei dagsbirta, svo að ég veit ekki hversu margir sólarhringar eru liðnir.“ „Ég held að það sé 18. júlí í dag,“ sagði ég og reiknaði í huganum. „Þú ert búinn að vera um borð í skipinu í 11 sólarhringa.“ Hvers vegna heldur Þorgeir að hann muni aldrei vita hvað kom fyrir foreldra hans?
RkJQdWJsaXNoZXIy MjIxNzc=