51 „Eða ég bjó í Ofanleiti,“ leiðrétti ég mig svo og varð ólýsanlega dapur þegar ég sá fyrir mér brennandi bæinn. „Ég er úr Berufirði,“ sagði Þorgeir. „Eruð þið öll að austan?“ Ég skimaði í kringum mig og reyndi að áætla fjöldann. Í fljótu bragði taldi ég þrjátíu manns og það bara allra næst okkur. Fólk lá mjög þétt. Sennilega voru margfalt fleiri hérna. „Við Íslendingarnir erum að austan en það eru nokkrir Danir hérna líka, sem voru teknir af kaupskipi í Djúpavogi. Ungu mennirnir þarna hinum megin.“ Hann nikkaði í átt að hópi pilta. „Er fjölskyldan þín hér um borð?“ spurði ég varlega því ég sá ekki neinn sem fylgdist með honum. Ég fann að mamma hafði stöðugt auga með mér. Hann hristi höfuðið og í stað þess að svara fór hann að segja frá: „Þeir komu siglandi inn fjörðinn á þremur skipum. Við héldum að þetta væru kaupmenn eða kannski dönsk herskip. Það vissi enginn að þeir vildu okkur illt. Við vorum sofandi þegar þeir létu til skarar skríða létu til skarar skríða. Allt í einu stóð hópur af vopnuðum mönnum í baðstofunni okkar. Þeir ruddust inn en ég og bróðir minn náðum að skríða meðfram veggjunum og hlaupa út. Við
RkJQdWJsaXNoZXIy MjIxNzc=