50 eftir matnum. Augnaráðið lýsti ótta og uppgjöf. Þetta var ekki einn af strákunum úr Vestmannaeyjum, en hvaðan kom hann? Voru þetta kannski fangarnir úr Grindavík eftir allt? Ég smokraði mér nær og settist hjá honum. En hvað átti ég að segja? Ég gat ekki sagt sæll eða góðan dag, eins og allt væri í himnalagi. Ég þagði því bara og braut hart brauðið mitt í tvennt og rétti honum helminginn. Hann reif í sig brauðið. „Ég heiti Egill,“ sagði ég loks með fullan munninn. Ég var sársvangur enda hafði ég ekkert fengið að borða síðan þeir stungu mér í múrhúsið. Það voru næstum tveir sólarhringar síðan. Hvað ætli þessi strákur hefði verið lengi fangi? Hann var fölur og kinnfiskasoginn. Undir augunum voru dökkir baugar, eins og hann hefði ekki sofið í langan tíma. Við snæddum í þögn. Brauðið var gott og vatnið svalandi þótt það væri fúlt á bragðið. „Ég heiti Þorgeir,“ hvíslaði strákurinn loks. „Egill Ólafsson,“ kynnti ég mig formlega. „Ég bý í Ofanleiti í Vestmannaeyjum.“
RkJQdWJsaXNoZXIy MjIxNzc=