42 Pabbi bað mömmu að ganga með sér að þessum foringja til að biðja hann vægðar fyrir okkur öll. Þau gengu fram fyrir hann og féllu á kné til að sýna honum auðmýkt. Rödd pabba var mjúk og blíð og tár runnu niður kinnar hans. Við biðum öll með öndina í hálsinum með öndina í hálsinum en vonin dó fljótt. Múrat Flamenco brást við af köldu miskunnarleysi og stuggaði við pabba svo að hann féll fram fyrir sig. Svo skipaði hann og benti og ég áttaði mig á að hann vildi að pabbi einn yrði rekinn aftur inn í múrhúsið. Tveir ribbaldar stukku til og gripu undir handarkrikana á honum og drógu hann af stað. Mamma grátbað Múrat Flamenco að leyfa henni að hafa manninn sinn hjá sér, því ófædda barnið væri væntanlegt á hverri stundu. Hún sagði þetta á íslensku en gráturinn og látbragðið komust til skila. Múrat Flamenco kallaði til manna sinna, sem sneru við með pabba. Hann glotti illkvittnislega þegar pabbi tók utan um mömmu. „Ég yfirgef ykkur ekki,“ sagði pabbi hughreystandi og ég vonaði í hjarta mér að hann hefði rétt fyrir sér. Þar næst flokkaði Múrat Flamenco allan hópinn með hrópum og bendingum. Flesta lét hann
RkJQdWJsaXNoZXIy MjIxNzc=