40 akkerum. Hún minnti á ófreskju með ótal svört augu. Ég vissi að þessi augu gátu skotið gneistum því þetta voru skotraufar fyrir fallbyssur. Minni skipin voru eins og ungar í samanburðinum. „Guð hjálpi okkur, þeir ætla að flytja okkur út í skipin,“ stamaði mamma. „Nú er öll von úti.“ Ég greip í höndina á henni en pabbi tók Systu í fangið. Hún volaði af hungri því engan mat hafði verið að fá í múrhúsinu. Mér fannst hún heppin að vera bara eins árs og skilja ekki hvað var að gerast. „Það er best að við höldum hópinn í þeim erfiðleikum sem bíða okkar,“ sagði pabbi og rödd hans brast. Ég kinkaði kolli og kreisti höndina á mömmu. Ég ætlaði aldrei að sleppa henni. Ribbaldarnir smöluðu okkur í þéttan hóp á hlaðinu og slógu hring í kringum okkur. Þetta var fjölmennur og skuggalegur flokkur. Það var augljóst hver var foringinn. Hann var með gríðarstórt yfirskegg og í svo víðum buxum að hann hefði getað falið lömb í skálmunum. Þegar hann talaði þögnuðu allir hinir og lögðu við hlustir. Þeir ávörpuðu hann Múrat Flamenco. Hvernig hegða ribbaldarnir sér þegar hópurinn á að fara út úr múrhúsinu? Hvað meinar Egill með að Systa sé heppin að vera svona lítil?
RkJQdWJsaXNoZXIy MjIxNzc=