2 Þessi saga er um einn skelfilegasta atburð Íslandssögunnar, þegar sjóræningjar réðust í land árið 1627 til þess að ræna fólki og gera að þrælum. Um 400 Íslendingum var rænt, börnum, konum og körlum, langflestum í Vestmannaeyjum en einnig á Austurlandi og í Grindavík. Ræningjarnir drápu auk þess margt fólk, eyðilögðu og brenndu hús og skildu samfélögin eftir lömuð af sorg. Atburðurinn hefur verið kallaður Tyrkjaránið þótt sjóræningjarnir hafi verið frá ýmsum löndum. Ástæðan er sú að Tyrkjaveldi var mikið stórveldi á þessum tíma. Sjóræningjaskipin voru gerð út frá tveimur borgum í Norður-Afríku. Önnur þeirra var Algeirsborg, höfuðborg í landinu Alsír og hún tilheyrði Tyrkjaveldi. Hin hét Sale og er nú hluti af höfuðborginni Rabat í Marokkó. Sjóræningjarnir voru samt ekki allir frá löndum Tyrkjaveldis, sumir voru vesturevrópskir, til dæmis frá Hollandi eða Þýskalandi. Þetta voru ekki sjóræningjar eins og við sjáum í bíómyndum heldur hermenn sem fóru í árásarferðir gegn óvinaskipum eða réðust á strandhéruð. Þeir voru oft kallaðir korsarar og áttu að fylgja ákveðnum reglum. Þeir máttu bara ráðast á óvini og urðu að koma með herfangið í heimaborgina, þar sem því var skipt milli eigenda skipsins, skipstjórans, áhafnarinnar og borgarstjórnarinnar. Af hverju er atburðurinn kallaður „Tyrkjaránið“ þótt ræningjarnir hafi ekki allir verið frá Tyrkjaveldi?
RkJQdWJsaXNoZXIy MjIxNzc=