37 fyrsta sem ég sá var litríkir skór með járnhælum, gulir og rauðir, loðnir leggir og fyrir ofan þá víðar buxnaskálmar. Ég fraus því ég sá fyrir mér bjúgsverðið og byssuna í beltinu. Aftur var sparkað í mig og nú þannig að ég skildi að ég átti að standa á fætur. Ég vissi hvað þeir gerðu við þá sem veittu mótspyrnu, svo að ég brölti á fætur og hengdi haus til að sýna undirgefni. Mennirnir voru tveir og gripu umsvifalaust í hendurnar á mér. Þeir bundu þær saman með snæri og ýttu mér harkalega af stað. Þannig ráku þeir mig að Dönskuhúsunum og vörpuðu mér inn í múrhúsið. Það bæði gladdi mig og hryggði að sjá pabba og mömmu þar með Systu litlu, innan um fjölda vina okkar og nágranna. Múrhúsið var orðið fullt af fólki og margt af því var bundið á höndum eða fótum. Við þekktumst öll en samt sagði enginn orð. Við höfðum öll séð hvernig þeir brugðust við þegar þeim mislíkaði og það vildi enginn styggja þessa ofbeldismenn. Það eina sem heyrðist var óstöðvandi grátur. Hvað gerir Egill til að virka undirgefinn? Hvers vegna er það mikilvægt? Af hverju segja fangarnir í múrhúsinu ekkert? Hvað segir það um líðan þeirra?
RkJQdWJsaXNoZXIy MjIxNzc=