34 í Barbaríinu. En ribbaldarnir voru eins og flugur úti um alla eyjuna. Þeir fóru um með hrópum og látum og öskur og vein kváðu við úr öllum áttum. Hvellirnir voru ærandi þegar þeir skutu upp í loftið, eða kannski skutu þeir fólk, ég þorði ekki að gá. Ég þráði bara að komast í skjól. Einhvers staðar. Þá mundi ég eftir Fiskihellum í stóra klettinum nærri Herjólfsdal. Þar voru mörg byrgi sem menn þurrkuðu fisk í, svo að þar hlaut að vera hægt að fela sig. Ég hljóp eins og fjandinn væri á hælunum á mér í átt að dalnum. Alls staðar var fólk á hlaupum og á jörðinni lá grátandi gamalt fólk og veikburða sem gat ekki forðað sér. Loftið lyktaði af blóði og byssupúðri. Ég kúgaðist þegar ég hljóp framhjá karlmanni sem hafði verið höggvinn í sundur eins og Flekka mín. Ég vildi ekki horfa á andlitið en var feginn að þekkja ekki fötin. Feginn að þetta var ekki pabbi. Ég var orðinn móður og fleygði mér bak við torfvegg til að ná andanum. Það sem ég sá þegar ég gægðist út fyrir vegginn var hryllilegt. Hvers vegna leitar Egill að felustað?
RkJQdWJsaXNoZXIy MjIxNzc=