Ég áttaði mig ekki á því hvað þetta var fyrr en ég kom nær. Þá brast hjartað næstum úr brjóstkassanum. Flekka mín lá dauð á milli þúfna. Hún hafði verið höggvin í tvennt af einskærri grimmd. Það var blóð úti um allt, samt voru það augun sem ég tók mest eftir. Þau voru líflaus en störðu þó ásakandi á mig. Það var ég sem átti að passa hana. Ég fann hnén gefa sig og magann herpast saman. Svo kom gusan. Þegar ég gat reist mig upp varð mér litið heim að Ofanleiti. Mér til skelfingar sá ég að það var of seint að vara fólkið mitt við. Fyrir utan bæinn stóðu illúðlegir menn í litríkum klæðum með vafninga vafninga um höfuðið. Það blikaði á stærðar bjúgsverð í höndum þeirra. Ég fleygði mér í skjól í sömu mund og pabbi var dreg32
RkJQdWJsaXNoZXIy MjIxNzc=