31 4. KAFLI HRYLLINGUR Ég hljóp eins hratt og ég gat og tók stefnuna heim í Ofanleiti. Það var skelfilegt til þess að hugsa að sjóræningjarnir hefðu komið í land nærri bænum okkar. Vonandi hafði pabba og mömmu tekist að flýja, en ég var hræddur um að þau hefðu ekki komist langt. Mamma var þung á sér svona ólétt, og svo voru þau með Systu litlu og kannski fleira fólk af bænum. Gamla og veika fólkið kæmist ekkert af sjálfsdáðum. Hugsanirnar þutu um hugann meðan ég æddi áfram. Hraunið skarst í gegnum þunna skinnskóna og ég rann til á rökum mosa og hruflaði hruflaði á mér hnén og lófana. Ég lét það ekki stoppa mig þó að blóðið lagaði úr sárunum, ég varð að komast heim. Túnið okkar var mjúkt undir fæti eftir hrjóstrugt hrjóstrugt hraunið. Ég fór á harðastökki milli þúfnanna. Þær voru iðjagrænar en samt sá ég hvíta þúst fram undan. Gat þetta verið snjóskafl á miðju sumri? Orð til skoðunar: hrufla hljóstrugt vafningur að dangla múrhús
RkJQdWJsaXNoZXIy MjIxNzc=