26 Smátt og smátt dvínaði óttinn og þegar leið að kvöldi fóru margir heim. Konurnar fóru fyrstar og börnin með þeim, það þurfti að gefa börnum og gamalmennum að borða og sinna sjúklingum og skepnum. Pabbi fylgdi mömmu og Systu heim. Mér fannst gott að vita af þeim heima í Ofanleiti. Þar voru þau örugg því bærinn var hinum megin á Heimaey, lengst frá höfninni. Verðirnir í Skansinum fylgdust samt áfram með skipunum. Öllum til undrunar sigldu þau allt í einu framhjá höfninni og suður fyrir eyjuna. Brátt voru þau horfin bak við hæðirnar austur af Helgafelli. Ef þetta voru sjóræningjar vonaði ég að þeir væru á leið til annarra landa. Ég skammaðist mín fyrir hugsanir mínar. Þær voru ekki Guði þóknanlegar og ég sem ætlaði að verða prestur. „Drottinn fyrirgef mér syndugar hugsanir,“ hvíslaði ég og reyndi að rifja upp leiðsögn pabba. „Presturinn á að treysta Guði. Hann á halda ró sinni.“ Ég reyndi að vera rólegur en kyrrðin var óþægileg. Enginn þorði að rjúfa þögnina. „Svikalogn,“ heyrðist enn og aftur úr hópi varðanna og hrollurinn læddist að mér. Hvers vegna verður Egill feginn þegar fjölskylda hans fer heim í Ofanleiti? Hvað heldur þú, er þetta svikalogn?
RkJQdWJsaXNoZXIy MjIxNzc=