17 2. KAFLI SVIKALOGN Þegar ég vaknaði virtist allt vera með kyrrum kjörum. Litlu börnin hjöluðu og vinnukonan sinnti þeim. Mamma og pabbi voru ekki í bólinu sínu. Vonandi var þetta bara martröð, hvers vegna ætti nokkur að vilja ræna öðru fólki og hvað þá hér á Íslandi? Ég gekk fram í eldhús og fann mömmu við hlóðirnar. Hún bar sig vel en augun komu upp um hana. Þau sýndu að hún var óttaslegin og kvíðin. Augun eru spegill sálarinnar, hafði pabbi kennt mér. „Þetta þurfa prestar að vita,“ var hann vanur að segja. „Hvar er pabbi?“ spurði ég en beið ekki eftir svari heldur hljóp út á hlað. Pabbi stóð þar á tali við vinnumann kaupmannsins. Þeir voru svo alvarlegir á svipinn að mér brá. Pabbi leit til mín. „Egill minn ...“ „Eru það sjóræningjarnir?“ greip ég fram í fyrir honum. Orð til skoðunar: hlóðir Dönskuhúsin vanari að munda penna en sverð hjáleiga músketta Skansinn dugga svikalogn Hvað átti pabbi við með þessu?
RkJQdWJsaXNoZXIy MjIxNzc=