11 hættu. Ég vonaði að skipin væru komin langt út í hafsauga þótt ég vorkenndi föngunum um borð sárlega. Hugsa sér að vera seldur í þrældóm í framandi landi. Ég greip þétt utan um Systu litlu sem svaf í bólinu mínu eins og alltaf. Mér fannst ég þurfa að passa hana. Hún andaði hægt og rólega, alveg grunlaus um þessar skelfilegu fréttir. En það voru fleiri í baðstofunni sem þurfti að vernda. Strákarnir í bólinu við hliðina á okkur sváfu líka vært. Þeir voru munaðar- munaðarlausir en bjuggu hjá okkur. „Þetta fylgir því að vera prestur,“ var pabbi vanur að segja, „við verðum að skjóta að skjóta skjólshúsi yfir þá sem minna mega sín, sjúka og einstæðinga.“ Ég ætlaði líka að eiga stóran bæ þegar ég yrði prestur. Ég var harðákveðinn í að feta í fótspor pabba. Hvað segir það um sögumanninn að hann skuli hugsa svona um litlu börnin?
RkJQdWJsaXNoZXIy MjIxNzc=