Ég sest niður með rennblauta töskuna í fanginu. Tárin byrja að streyma niður kinnarnar á mér. Ég get ekkert að því gert. Hún hlýtur að hafa runnið til og dottið. Hún hlýtur að liggja þarna niðri í köldu, skítugu vatninu. En þá heyri ég allt í einu hljóð. Það er eins og lág stuna. Hljóðið berst upp frá planinu sem er hinum megin við húsgrunninn. Ég stend á fætur og hleyp þangað. 49
RkJQdWJsaXNoZXIy MjIxNzc=