Næst þegar Véný er hjá okkur vakna ég seint um kvöld við hávaða. Ég fer fram og sé Vénýju standa í dyragættinni á herberginu sínu. Hún hefur vafið rúmteppinu utan um sig og heldur á lakinu. Það er rennblautt. Véný snöktir hátt. – Farðu inn til þín, Villi minn, segir mamma. Þegar ég lít um öxl blikkar Véný mig í laumi. Svo heldur hún áfram að kjökra meðan mamma og Maggi hjálpa henni inn á bað. Ég fer aftur að sofa. 18
RkJQdWJsaXNoZXIy MjIxNzc=